konferencjaXCo roku organizujemy konferencję „Biotechnologia: dziś na Uniwersytecie Technologiczno-Przyrodniczym, jutro w regionie kujawsko-pomorskim”. Jej celem  jest prezentacja prac magisterskich studentów kierunku Biotechnologia oraz promocja kierunku na forum regionu. Do udziału szczególnie namawiamy studentów biotechnologii oraz studiów pokrewnych (nie tylko z naszego Uniwersytetu), przedstawicieli instytucji naukowych, firmy z regionu zajmujące się gałęziami przemysłu związanego z biotechnologią, młodzież szkół średnich oraz wszystkich zainteresowanych szeroko pojętą biotechnologią.

 

W trakcie trwania konferencji przedstawiane są prezentacje multimedialne najciekawszych prac magisterskich. Przewidziana jest również sesja posterowa oraz konkurs na najlepszy plakat i prezentację.

 

Uprzejmie prosimy o poinformowanie wszystkie osoby, które mogłyby być zainteresowane uczestnictwem w konferencji. Konferencji patronuje Dziekan Wydziału Rolnictwa i Biotechnologii. Informacje dotyczące kolejnej edycji zostaną opublikowane na stronie głównej. Serdecznie zapraszamy!

 

Aktywność naszego koła przejawia się, także w stałym uczestnictwie w konferencjach organizowanych przez inne ośrodki. Członkowie Koła biorą czynny udział m.in. w Ogólnopolskim Akademickim Seminarium Studentów Biotechnologii (OASSB) oraz towarzyszącej temu wydarzeniu Międzynarodowej Konferencji Studentów Biotechnologii (ISCB). 

1 miejsce
Streszczenie

Zarówno prowadzenie uprawy w monokulturach, jak i fermy przemysłowe nie pozostają bez wpływu na środowisko. W związku z wyraźną i wciąż utrzymującą się intensyfikacją produkcji trzody chlewnej w fermach przemysłowych powstają bardzo duże ilości ekskrementów. Optymalnym rozwiązaniem wydaje się być nawozowe zagospodarowanie odchodów bogatych w materię organiczna. Może ono jednak prowadzić do zanieczyszczenia wód gruntowych czy powierzchniowych, a przez kontaminację gleby powodować skażenie płodów rolnych mikroorganizmami, w tym szczególnie niebezpiecznymi szczepami chorobotwórczymi. Dodatkowym problemem jest horyzontalna transmisja genów antybiotykoodpomości od szczepów endogennych do środowiskowych oraz deponowanie w środowisku pewnych ilości antybiotyków stosowanych w produkcji zwierzęcej. W związku z powyższym celem badań jest określenie częstości występowania następujących gatunków z rodzaju Enterococcus: E. faecalis, E. faecium, E. durans oraz E. hirae, w próbkach pochodzących z wybranych sektorów produkcji trzody w przemysłowej fermie produkcyjnej z terenu województwa kujawsko-pomorskiego oraz określenie udziału szczepów wankomycynoopomych. Do determinacji tej posłużą mikrobiologiczna metoda płytkowa oraz metody molekularne wykorzystujące technikę PCR. Badania mają także umożliwić określenie typu wankomycynooporności występującej u badanych szczepów oraz ustalenie stopnia pokrewieństwa pomiędzy izolatami danego gatunku enterokoków pozyskanych ze środowiska hodowlanego, celem dochodzenia epidemiologicznego, dotyczącego dróg transmisji poszczególnych szczepów.

Prezentacja
2 miejsce
Analiza frakcji białkowych krążących kompleksów immunologicznych z surowic osób z chorobą nowotworową
Justyna Posłuszna
Zakład Biochemii i Biologii Komórki
Uniwersytet Kazimierza Wielkiego
Streszczenie

Oznaczanie występowania krążących kompleksów immunologicznych (KKI) oraz identyfikacja białek atypowych może mieć znaczenie w diagnostyce chorób nowotworowych. Celem badań była analiza poziomu KKI w surowicach uzyskanych od chorych na nowotwory płuc oraz charakterystyka porównawcza białek wchodzących w skład tych kompleksów. Przebadano również występowanie białek szoku cieplnego (hsp70, hsp90) we frakcjach kompleksów immunologicznych. Materiał do badań pochodził od 38 pacjentów z nowotworem płuc. Poziomy kompleksów immunologicznych określono metodą Haskowej. Z badanych surowic izolowano frakcje białkowe KKI i prowadzono ich dysocjację mającą na celu uwolnienie białek stanowiących część antygenową. Dalsza analiza jakościowa prowadzona była przy zastosowaniu elektroforezy SDS-PAGE. Wchodzące w skład KKI białka wizualizowano Coomassie Brilliant Blue w połączeniu z czułą metodą srebrową. Występowanie białek szoku cieplnego przeprowadzano metodą Dot-Blot. W surowicach pacjentów z nowotworem płuc stwierdzono podwyższone poziomy krążących kompleksów immunologicznych w porównaniu z osobami uważanymi za zdrowe. Wykazano różnice w profilach białkowych rozdziałów elektroforetycznych pomiędzy grupą badaną a kontrolną. We wszystkich próbach z nowotworem płuc zaobserwowano pozytywną reakcję na obecność białek szoku cieplnego (hsp70, hsp90). Otrzymane wyniki mogą mieć związek z przebiegiem choroby i wydają się obiecujące w kontekście użyteczności diagnostycznej, jednakże wymaga to potwierdzenia na większej grupie.

Prezentacja
3 miejsce
Ocena wpływu wybranych czynników na gynogenezę u chryzantemy wielkokwiatowej
Paulina Muszczyk
Katedra Roślin Ozdobnych i Warzywnych
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Gynogeneza in vitro to uzyskiwanie roślin haploidalnych w wyniku rozwoju haploidalnych komórek gametofitu żeńskiego w kulturach niezapłodnionych zalążków i zalążni. Haploidy i podwojone haploidy są bardzo ważnym materiałem w badaniach genetycznych i hodowli roślin, gdyż dzięki nim czas potrzebny na produkcję homozygotycznych linii jest skrócony w porównaniu z konwencjonalną hodowlą. Celem pracy było zbadanie wpływu stężenia regulatorów wzrostu w pożywce oraz dodatkowego pasażu eksplantatów na pożywke regeneracyjną i rodzaju użytego eksplantatu na efektywność gynogenezy. Jako materiał badawczy wykorzystano chryzantemę wielkokwiatową odmiany 'Capitola’. Eksplantaty, którymi były zalążnie i zalążki, umieszczono na zmodyfikowanej pożywce MS z dodatkiem regulatorów wzrostu w różnych stężeniach: 2,4-D (1; 2; 3 mg·dm-3) oraz BAP (1; 2 mg·dm-3). Po 6 tygodniach prowadzenia kultury połowę eksplantatów z każdego rodzaju pożywki pasażowano na pożywkę regeneracyjną MS z dodatkiem 2 mg·dm-3 kinetyny i 1 mg·dm-3 IAA oraz ze zwiększoną zawartością glicyny (4 mg·dm-3). Druga połowa eksplantatów pozostała na pożywkach bez pasażowania. Indukcję kalusa zaobserwowano na wszystkich pożywkach zarówno w przypadku zalążni, jak i zalążków, jakkolwiek więcej zalążni podjęło regenerację kalusa. Regenerację pędów przybyszowych uzyskano jedynie na kalusie utworzonym na zalążniach we wszystkich wariantach pożywki. Stężenie regulatorów wzrostu w pożywce nie miało wpływu na ilość eksplantatów podejmujących regenerację. Najwięcej pędów regenerowało na zalążniach inokulowanych na pożywce z zawartością l mg·dm-3 2,4-D i 1 mg·dm-3 BAP. Dodatkowy pasaż na pożywkę regeneracyjną wpłynął pozytywnie na liczbę regenerujących pędów.

Prezentacja
1 miejsce
Analiza frakcji białkowych krążących kompleksów immunologicznych z surowic osób z chorobą nowotworową
Justyna Posłuszna
Zakład Biochemii i Biologii Komórki
Uniwersytet Kazimierza Wielkiego
Streszczenie

Oznaczanie występowania krążących kompleksów immunologicznych (KKI) oraz identyfikacja białek atypowych może mieć znaczenie w diagnostyce chorób nowotworowych. Celem badań była analiza poziomu KKI w surowicach uzyskanych od chorych na nowotwory płuc oraz charakterystyka porównawcza białek wchodzących w skład tych kompleksów. Przebadano również występowanie białek szoku cieplnego (hsp70, hsp90) we frakcjach kompleksów immunologicznych. Materiał do badań pochodził od 38 pacjentów z nowotworem płuc. Poziomy kompleksów immunologicznych określono metodą Haskowej. Z badanych surowic izolowano frakcje białkowe KKI i prowadzono ich dysocjację mającą na celu uwolnienie białek stanowiących część antygenową. Dalsza analiza jakościowa prowadzona była przy zastosowaniu elektroforezy SDS-PAGE. Wchodzące w skład KKI białka wizualizowano Coomassie Brilliant Blue w połączeniu z czułą metodą srebrową. Występowanie białek szoku cieplnego przeprowadzano metodą Dot-Blot. W surowicach pacjentów z nowotworem płuc stwierdzono podwyższone poziomy krążących kompleksów immunologicznych w porównaniu z osobami uważanymi za zdrowe. Wykazano różnice w profilach białkowych rozdziałów elektroforetycznych pomiędzy grupą badaną a kontrolną. We wszystkich próbach z nowotworem płuc zaobserwowano pozytywną reakcję na obecność białek szoku cieplnego (hsp70, hsp90). Otrzymane wyniki mogą mieć związek z przebiegiem choroby i wydają się obiecujące w kontekście użyteczności diagnostycznej, jednakże wymaga to potwierdzenia na większej grupie.

Plakat
2 miejsce
Analiza wybranych parametrów reprodukcyjnych chimer kurzych jako potencjalnych nosicieli modyfikowanych pierwotnych komórek płciowych
Karolina Hołderna
Katedra Biotechnologii i Histologii Zwierząt
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Badania prowadzono na nasieniu pobranym od kogutów, będących chimerami, potencjalnymi nosicielami zmodyfikowanych pierwotnych komórek płciowych (PGCs). W wyniku wykonanych badań DNA, z poddanych analizie 97 kogutów, potwierdzenie uzyskano dla 5. Chimery poddano ocenie porównawczej cech reprodukcyjnych w stosunku do osobników nietransgenicznych. Nasienie każdego osobnika zamrożono w słomkach o objętości 0,5 ml w obecności mieszaniny krioprotektantów: glicerol + DMSO (dimetylosulfotlenek). Mrożenie nasienia w ciekłym azocie przeprowadzono metodą zrównoważoną, zgodnie z przyjętym programem kontrolowanego spadku temperatury w komorze mrożeniowej aparatury systemu CryoLogic. Koncentracja plemników w nasieniu kogutów była obliczona przy użyciu stolika Bürkera. Przy ocenie morfologicznej szukano typowych odchyleń w budowie plemników, ze szczególnym uwzględnieniem akrosomu i występowania ciał obcych w nasieniu. Jakość nasienia pod względem przydatności do inseminacji po mrożeniu oceniono testem biochemicznym poprzez oznaczenie wybranych enzymów antyoksydacyjnych (dysmutaza ponadtlenkowa, katalaza, peroksydaza glutatonowa). Koguty i kury chimer zostały ze sobą skrzyżowane i na podstawie ilości ich potomstwa wyznaczona zostanie ich plenność. Założonym wynikiem jest uchwycenie potencjalnych różnic w parametrach cech reprodukcyjnych chimer i osobników nietransgenicznych.

Plakat
3 miejsce
Wykorzystanie eksplantatów korzeniowych w mikrorozmnażaniu chryzantemy wielkokwiatowej
Daria Lisińska
Katedra Roślin Ozdobnych i Warzywnych
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Wśród metod mikrorozmnażania wyróżnia się metodę jednowęzłowych fragmentów pędu, pąków bocznych, embriogenezę somatyczną oraz metodę pąków przybyszowych. Kierunek morfogenezy przybyszowej zależny jest między innymi od zastosowanego stężenia oraz proporcji regulatorów wzrostu, a także od rodzaju eksplantatu pierwotnego, genotypu rośliny i wieku kultury. W literaturze przedmiotu brakuje informacji z zakresu regeneracji in vitro pędów przybyszowych z korzeni chryzantem. W doświadczeniu badano regenerację przybyszową z eksplantatów korzeniowych pochodzących od trzech odmian chryzantemy wielkokwiatowej (Chrysanthemum x grandiflorum/ Ramat./Kitam.) ‘Lady Apricot’, ‘Lady Orange’ oraz ‘Lady Salmon’, w obecności różnych kombinacji regulatorów wzrostu roślin. Z korzeni ex vitro o długości 6-7 mm, inokulowanych horyzontalnie na zmodyfikowanej pożywce MS (1962) z dodatkiem 0,1 mg·dm-3 kwasu 2,4-dichlorofenoksyoctowego (2,4-D) oraz 2 mg·dm-3 6-benzyloaminopuryny (BAP) uzyskano kalus. Następnie, w celu przeprowadzenia regeneracji przybyszowej, kalus przepasażowano na pożywkę MS uzupełnioną: 30 g·dm-3 sacharozy, 0,6 mg·dm-3  BAP, 2 mg·dm-3  kwasu indolilo-3-octowego (IAA); 10 g·dm-3  sacharozy, 3 mg·dm-3  BAP, 0,5 mg·dm-3  IAA oraz 10 g·dm-3  sacharozy, 3 mg·dm-3  kinetyny (KIN) i 0,5 mg·dm-3  IAA. W dwóch ostatnich kombinacjach pożywek stężenie tiaminy wynosiło 0,4 mg·dm-3 Sukcesywnie prowadzono obserwacje kultur, oceniając: przyrost świeżej masy kalusa, liczbę zregenerowanych pędów przybyszowych oraz dynamikę ich regeneracji.

Plakat
  • 9.30 Uroczyste otwarcie Konferencji
  • 9.45 Sesja I
    • MUSZCZYK PAULINA (KATEDRA ROSLIN OZDOBNYCH I WARZYWNYCH, UTP) – Ocena wpływu wybranych czynników na gynogenezę u chryzantemy wielkokwiatowej.
    • JELEŃSKA ALICJA (KATEDRA MIKROBIOLOGII TECHNOLOGII ŻYWNOŚCI, UTP) - Identyfikacja molekularna enterokoków pochodzących z prób środowiskowych.
    • JUSZCZAK MARTA (INSTYTUT BIOLOGII EKSPERYMENTALNEJ, ZAKŁAD MIKROBIOLOGII. UKW) - Antybiotykoopomość szczepów Staphylococcus sp. oraz ocena stanu sanitarnego powietrza wybranych przedszkoli i w ich okolicy zlokalizowanych w mieście Bydgoszczy.
    • HOŁDERNA KAROLINA (KATEDRA BIOTECHNOLOGII l HISTOLOGII ZWIERZĄT, UTP) -Analiza wybranych parametrów reprodukcyjnych chimer kurzych jako potencjalnych nosicieli modyfikowanych pierwotnych komórek płciowych.
  • 10.45 Przerwa na kawę, sesja plakatowa
  • 11.15 Sesja II
    • ROLBIECKA ALEKSANDRA (KATEDRA CHEMII ŚRODOWISKA, UTP) - Metody aromatyzacji pieczywa chrupkiego żytniego.
    • JARANOWSKA ALICJA (KATEDRA ENTOMOLOGII l FITOPATOLOGII UTP) - Real-Time PCR w określaniu ilości Fusarium culmurum w ziarnie pszenicy jarej w zależności od stosowanych dawek fungicydów.
    • LISOWIEC ZUZANNA (KATEDRA GENETYKI l PODSTAW HODOWLI ZWIERZĄT, UTP) - Polimorfizm wybranych genów warunkujących cechy mięsności świń ras pbz i wbp.
    • POSŁUSZNA JUSTYNA (INSTYTUT BIOLOGII EKSPERYMENTALNEJ, ZAKŁAD BIUCHEMII BIOLOGII KOMÓRKI, UKW) - Analiza frakcji białkowych krążących kompleksów immunologicznych z surowic osób z chorobą nowotworową.
  • 12.15 Przerwa na kawę, sesja plakatowa i głosowanie na najlepszą prezentację i najlepszy plakat
  • 12.45 Ogłoszenie wyników konkursu i wręczenie nagród
1 miejsce
Efektywność stosowania kwasu 2,4-D w regeneracji androgenicznych roślin u Capsicum spp.
Katarzyna Pałczyńska
Katedra Genetyki, Fizjologii i Biotechnologii Roślin
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Papryka jest rośliną o dużym znaczeniu gospodarczym ze względu na walory smakowe i wartość odżywczą. Zawiera znaczną ilość witaminy C oraz kapsaicynę, której zawdzięcza swój wyrazisty smak oraz posiada szereg właściwości prozdrowotnych. Androgeneza w obrąbie rodzaju Capsicum jest procesem, w którym haploidalne mikrospory zmieniają kierunek rozwoju z gametofitycznego na sporofityczny. W konsekwencji prowadzi to do powstania zarodków i roślin haploidalnych. W wyniku kolchicynowania regenerantów w krótkim czasie otrzymuje się w pełni homozygotyczne linie. Stanowią one materiał wyjściowy do hodowli nowych odmian oraz są wykorzystywane w badaniach genetycznych. W doświadczeniu zostały użyte linie DH: AT6, AC5, AP32 oraz AP40, wyprowadzone z mieszańców wewnątrzgatunkowych Capsicum annuum L. Określono wpływ pertraktowania roślin donorowych kwasem 2,4-D na zwiększenie efektywności androgenezy. W tym celu rośliny opryskiwano auksyną w stężeniu 1mg·dm-3 w godzinach wieczornych dnia poprzedzającego założenie kultury pylników. W przypadku linii AP32 obserwowano dwukrotny wzrost efektywności androgenezy - 0,8% w porównaniu z warunkami kontrolnymi - 0,4%. Dla linii AP40 odpowiedź androgeniczna wyniosła 1,2% i nie zmieniła się w obu wariantach doświadczenia. W przypadku linii AT6 i AC5 nie zaobserwowano pozytywnego wpływu traktowania roślin matecznych kwasem 2,4-D. W całym doświadczeniu otrzymano 22 rośliny, z czego 9 stanowiły haploidy, 9 diploidy oraz 4 miksoploidy.

Prezentacja
2 miejsce
Streszczenie

Grzyby rodzaju Fusarium, m.in F. culmorum należą do najpoważniejszych patogenów zbóż, w tym pszenicy. Infekują rośliny w każdym stadium jej rozwoju, powodując spadek wartości konsumpcyjnej oraz straty ekonomiczne, a także produkują szkodliwe dla ludzi i zwierząt metabolity wtórne - mikotoksyny. Znanych jest wiele metod ochrony zbóż przed patogenami. Oprócz stosowania zabiegów agrotechnicznych, ważne jest używanie odpowiednich środków ochrony roślin - fungicydów. Celem pracy było określenie wpływu stosowanych fungicydów na stopień porażenia ziarna pszenicy ozimej inokulowanej mikotoksynotwórczym szczepem F. culmorum i chronionej trzema fungicydami: Amistar, Prosaro i Caramba w trzech dawkach: zalecanej przez producenta, zmniejszonej i zwiększonej. Po wyizolowaniu całkowitego DNA z ziarna zastosowano metodę Real-Time PCR, z wykorzystaniem barwnika fluorescencyjnego SYBR Green I do określenia wielkości inokulum. Stwierdzono, że stosowanie zaniżonych dawek fungicydów oraz środków, które nie są dedykowane do zwalczania grzybów rodzaju Fusarium może spowodować zwiększony rozwój grzyba w ziarnie i wpłynąć negatywnie na jego jakość.

Prezentacja
2 miejsce
Wpływ trójtlenku arsenu na ekspresję cykliny D1 w linii komórkowej Jurkat
Joanna Drzewucka
Katedra i Zakład Histologii i Embriologii
Uniwersytet Mikołaja Kopernika
Streszczenie

Przeprowadzone badania miały na celu ocenę trójtlenku arsenu - jako związku istotnego ze względu - na właściwości terapeutyczne na ekspresję cykliny D1 w linii komórkowej Jurkat. Wyprowadzonej z ostrej białaczki limfoblastycznej typu T. Cyklina D1 jest białkiem regulującym fazę G1/S cyklu komórkowego. Udowodniono, że w fazach G1/S oraz G1 najczęściej dochodzi do zachwiania równowagi między regulatorami proliferacji komórkowej, przyczyną nowotworzenia. Ostatecznie oceniono zmiany morfologiczne komórek z wykorzystaniem mikroskopu świetlnego i mikroskopu elektronowego, natomiast wewnątrzkomórkową lokalizację cykliny D1 w komórkach zbadano na poziomie mikroskopu świetlnego (metoda ABC) oraz mikroskopu fluorescencyjnego (metoda immunofluorescencji). Badania nad ekspresją cykliny D1, po traktowaniu różnymi dawkami cytostatyków, mogę posłużyć określeniu przydatności tego białka, jako markera biologicznego w procesie starzenia i śmierci komórek nowotworowych.

Prezentacja
3 miejsce
Streszczenie

Liczne badania nad genomem chloroplastowym u roślin okrytonasiennych umożliwiły stworzenie uniwersalnych oraz specyficznych gatunkowo mikrosatelitarnych markerów genetycznych. Mikrosatelity chloroplastowe ze względu na konserwatywny charakter, brak rekombinacji oraz dziedziczenie jednorodzicielskie stanowią narzędzie w badaniach zmienności populacji. Praca miała na celu zbadanie polimorfizmu wybranych loci mikrosatelitarnych genomu chloroplastowego oraz zaprojektowanie i optymalizację reakcji multipleks PCR. Badanymi gatunkami były: Quercus robur 192 osobników oraz Quercus petraea 80 osobników. Materiał zebrano z 64 nadleśnictw znajdujących na terenie całej Polski. Przebadano 35 loci mikrosatelitarnych, wybranych na podstawie danych literaturowych, z których część po przebadaniu okazała monomorficzna. Wykryto 16 loci polimorficznych charakteryzujących się obecnością od 2 do 5 alleli w locus. Podczas analiz obliczono szereg parametrów genetycznych, w tym różnorodność haplotypową. Stwierdzono istnienie, aż 30 różnych haplotypów - specyficznych kombinacji alleli badanych loci. Takiego wysokiego wyniku nie uzyskano dotąd w badaniach prowadzonych na terenie Polski. Rezultatem przeprowadzonej optymalizacji jest funkcjonujący zestaw czternastu loci amplifikowanych w pojedynczej reakcji multipleks-PCR, stanowiący nowość w badaniach nad genomem chloroplastowym rodzaju Quercus. Wykorzystanie tego zestawu, może w przyszłości znacznie skrócić czas i koszty analiz dużej liczby prób w badaniach z zakresu genetyki populacyjnej dębów.

Prezentacja
1 miejsce
Streszczenie

Celem badań było ustalenie, czy immobilizacja drożdży D-2 S. cerevisiae w alginianie wapnia wpływa pozytywnie na tolerancję wysokiego ciśnienia osmotycznego oraz wzrost odporności na wysokie stężenie etanolu. W trakcie fermentacji oznaczano wskaźniki biotechnologiczne procesu fermentacji: stężenie alkoholu, produktywność fermentacji, wydajność fermentacji, ubytek CO2, energię fermentacji oraz wartości ekstraktów pozornych i rzeczywistych. Analizę statystyczną wykonano z użyciem oprogramowania Statistica wersja 9.0. (test ANOVA, test Tukeya oraz analizę wariancji). Stwierdzono, że immobilizacja pozwala na uzyskanie wyższego końcowego stężenia etanolu oraz wyższej końcowej wydajności fermentacji. Szczególnie widoczne jest to w trakcie fermentacji podłoża o wysokim ekstrakcie początkowym, gdzie stwierdzono wyższe o 0,8% v/v stężenie końcowe etanolu i o ok. 7% ostateczną wydajność fermentacji, otrzymaną z wprowadzonej do podłoża sacharozy. Przy niskim ekstrakcie podłoża, uzyskana wydajność fermentacji przy zastosowaniu drożdży immobilizowanych wyniosła 62,1±0,81 dm3 etanolu/100 kg sacharozy, co stanowi 91,3% wydajności teoretycznej i jest o 1,2% wyższa w stosunku do drożdży nieimmobilizowanych. Przy ekstrakcie początkowym 25°Blg, końcowa wydajność etanolu uzyskana przez drożdże immobilizowane wyniosła 51,1±0,45 dm3 EtOH/100 kg sacharozy, co stanowi 75,1% wydajności teoretycznej i była wyższa od wariantu bez immobilizacji, aż o 8,6%. Stwierdzono, że drożdże immobilizowane można znacznie łatwiej oddzielić od podłoża hodowlanego, co może mieć znaczenie praktyczne w przemyśle (ułatwione oddzielenie biomasy drożdży po fermentacji wina i piwa).

Plakat
2 miejsce
Odpowiedź androgeniczna wybranych genotypów Capsicum annuum L. na pretraktowanie roślin donorowych kwasem 2,4-D
Joanna Idzior, Katarzyna Pałczyńska
Katedra Genetyki, Fizjologii i Biotechnologii Roślin
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Papryka roczna (Capsicum L.) jest rośliną o coraz większym znaczeniu gospodarczym. Jej popularność wynika głównie z wysokiej wartości odżywczej, a także walorów smakowych i estetycznych. W tradycyjnej hodowli stosuje się krzyżowanie, które ma na celu rozszerzenie zmienności genetycznej w obrębie rodzaj u Capsicum. Alternatywną metodę stanowi indukowana androgenza z wykorzystaniem pylników oraz izolowanych mikrospor w kulturach in vitro. Uzyskane w ten sposób haploidy lub podwojone haploidy są wykorzystywane w badaniach genetycznych i pracach hodowlanych. W doświadczeniu zbadano wpływ oprysku roślin donorowych egzogenną auksyną 2,4-D na efektywność androgenezy. Przedmiotem badań trzy linie DH papryki rocznej: AT4, AC7 i AP15, wyprowadzone z mieszańców wewnątrzgatunkowych. Spośród 3000 wyłożonych pylników otrzymano 73 zarodki, w tym 43 wykazujące rozwój w prawidłowo wykształcone rośliny. Wszystkie genotypy, nieżalenie od wariantu doświadczenia (kontrola/wariant testowy z 2,4-D), wykazały pozytywna reakcję androgeniczną, która wahała się od 0,2 do 5,8%. Najkorzystniejszy efekt pretraktowania roślin matecznych stwierdzono dla linii AC7, gdzie odnotowano ponad 3-krotny wzrost wydajności tego procesu w stosunku do kontroli doświadczenia. W przypadku konwersji, czyli regeneracji zarodków w rośliny, auksyna wykazała pozytywny dla różnych genotypów: AC7 i AT4. Bezwzględną zawartość DNA otrzymanych roślin oznaczano za pomocą cytometru przepływowego: 65% stanowiły haploidy, 28% - diploidy oraz 7% - miksoploidy.

Plakat
3 miejsce
Zróżnicowanie genetyczne między lokalnymi rasami kur europejskich na podstawie markerów mikrosatelitarnych.
Marta Ogorzeja
Katedra Biotechnologii i Histologii Zwierząt
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Celem pracy określenie zróżnicowania genetycznego między lokalnymi rasami kur na podstawie markerów mikrosatelitarnych. Analizom poddano cztery lokalne rasy pochodzące z różnych obszarów Europy: Czarnogóry, Macedonii, Polski oraz Bośni i Hercegowiny. Rasy te (poza Polską) nie były wcześniej analizowane pod kątem ustalenia ich bioróżnorodności. Źródła literaturowe wskazują na pochodzenie gatunku kura domowa (Gallus gallus domesticus) od jednego przodka, jakim jest Red Jungle Fowl, wywodzący się z obszarów południowo-wschodniej Azji. Pomimo wspólnej genezy, poszczególne rasy kur charakteryzują się dużą różnorodnością genetyczną. Do oceny zróżnicowania genetycznego wykorzystano genotypy w obrębie 28 markerów mikrosatelitarnych rekomendowanych przez FAO do analizy bioróżnorodności wśród drobiu. Genotypowanie przeprowadzono za pomocą programu Peak Scanner (Applied Biosystems). Pozostałe analizy wykonano wykorzystując programy komputerowe, takie jak MSToolKit, Popgene, Molkin, NeEstimator, Genetix, PHYLIP czy Tree-view. Wszystkie markery wysoce polimorficzne (średnia wartość PIC 0,54). Przeciętna liczba alleli (N) we wszystkich populacjach wynosiła 5,4, a średnia liczba efektywnych alleli (Ne) 3,16. Wyniki analizy wariancji molekularnej (AMOVA) wykazały że zróżnicowanie między populacjami wynosiło 86%, a wewnątrz populacji 14%. Na podstawie dendrogramu stwierdzono, że populacje z Macedonii oraz Czarnogóry są najbliższe pod względem genetycznym. Najbardziej odległa jest natomiast rodzima rasa Zielononóżka kuropatwiana, tworząca osobny klaster. Wyniki pokrywają się; z rozmieszczeniem geograficznym badanych ras.

___________________ 

Izolacja DNA, PCR i genotypowanie zostało wykonane przez dr inż. Annę Sławińską w FAO/IAEA Agriculture and Biotechnology Laboratory w Seibersdorf, Austria

Plakat
3 miejsce
Streszczenie

Bakterie bentosowe stanowią niezwykle istotne ogniwo w procesach biodegradacji auto- i allochtonicznej materii organicznej zbiorników wodnych. Kumulujące się na ich dnie szczątki organiczne tworzą osady denne, będące bezpośrednią przyczyną wypłycania i starzenia się jezior. Aktywność metaboliczna bakterii bentosowych pozwala na zachowanie homeostazy w zbiornikach wodnych, spowalniając proces ich eutrofizacji. Celem pracy była charakterystyka bakterii bentosowych i ocena ich zdolności do metabolizowania wybranych, wielkocząsteczkowych związków organicznych. Materiał do badań stanowiła powierzchniowa warstwa osadów dennych dystroficznego jeziora Rybie Oko i mezotroficznego jeziora Olbrachta, położonych na terenie Parku Narodowego „Bory Tucholskie”. Oznaczenia aktywności metabolicznej bakterii bentosowych badanych jezior dokonano opierając się na pomiarze zużycia tlenu w osadach, przy użyciu systemu pomiarowego OxiTop Control firmy WTW. Dalsze analizy obejmowały oznaczenie ogólnej liczby tlenowych i beztlenowych bakterii heterotroficznych metodą bezpośredniego liczenia kolonii na płytkach oraz dynamiki ich wzrostu. Po izolacji szczepów bakteryjnych określono również ich morfologię. Badania mikrobiologiczne wykazały, że tempo wykorzystania danego związku organicznego przez bakterie bentosowe zależy zarówno od rodzaju substratu jak i od temperatury. Największe zużycie tlenu przez drobnoustroje zaobserwowano w obecności białka w temperaturze 20°C. W warunkach in situ gdzie średnia temperatura wody nadosadowej wahała się w granicach 5-7°C, obserwowano wyraźny spadek aktywności metabolicznej bakterii bentosowych, niezależnie od zastosowanego substratu. Najtrudniej rozkładalnym związkiem okazała się celuloza. Na podstawie badań dotyczących liczebności bakterii bentosowych stwierdzono, że zarówno tlenowe, jak i beztlenowe bakterie heterotroficzne liczniej występują w osadach dennych dystroficznego jeziora Rybie Oko. Wśród form morfologicznych dominowały formy cylindryczne (pałeczki i laseczki), stanowiące łącznie 70,7% przebadanych szczepów. Rzadziej ziarniaki (16,3%) i formy pleomorficzne (13%).

Plakat
  • 9.00 Uroczyste otwarcie
  • 9.10 Wykład inauguracyjny – dr inż. Małgorzata Drożniewska (Katedra i zakład Genetyki Klinicznej, CM) – Od biotechnologii do diagnostyki – nowoczesne techniki genetyki medycznej.
  • 9.30 Sesja I
    • Sobota Katarzyna (Katedra Roślin Ozdobnych I Warzywnych, UTP) - Organogeneza przybyszowa na eksplantatach korzeniowych u chryzantemy wielkokwiatowej.
    • Chmielewski Michał (Katedra Genetyki, UKW) - Ocena polimorfizmu genetycznego oraz opracowanie reakcji multipleks PCR dla wybranych loci mikrosatelitarnych genomu chloroplastowego rodzimych dębów.
    • Ogorzeja Marta, Orlikowska Natalia (Katedra Biotechnologii Zwierząt, UTP) - Zróżnicowanie genetyczne i struktura populacji lokalnych ras kur na podstawie markerów mikrosatelitarnych.
    • Nowak Paulina  (Katedra Chemii i Ochrony Środowiska, UTP) - Ocena efektywności dekontaminacji biologicznej ochratoksyny A w mące pszennej.
  • 10.30 Przerwa na kawę, sesja plakatowa
  • 11.00 Sesja II
    • Sondej Krzysztof (Instytut Biologii Eksperymentalnej, UKW) - Krążące kompleksy immunologiczne w surowicach krów z zapaleniem gruczołu mlekowego – wstępna analiza ilościowa i jakościowa.
    • Rzymkowska Anna (Katedra Fitopatologii i Mikologii Molekularnej, UTP) -Wykorzystanie Real-Time PCR do ilościowego oznaczania Fusarium culmorum w ziarnie pszenicy ozimej (Triticum aestivum) chronionej zróżnicowanymi dawkami fungicydów.
    • Swoińska Anna (Katedra Biotechnologii Zwierząt, UTP) - Analiza in silico genów kandydujących związanych ze swoistą i nieswoistą odpowiedzią immunologiczną u kur.
    • Pałczyńska Katarzyna (Katedra Genetyki i Biotechnologii Roślin, UTP) - Efektywność stosowania kwasu 2,4-D w regeneracji androgenicznych roślin u Capsicum spp.
    • Drzewucka Joanna (Katedra i Zakład Histologii i Embriologii, CM) - Wpływ trójtlenku arsenu na ekspresję cykliny D1 w linii komórkowej Jurkat.
  • 12.15 Przerwa (poczęstunek),  sesja plakatowa i głosowanie na najlepszą prezentację i najlepszy plakat
  • 13.00 Ogłoszenie wyników konkursu i wręczenie nagród
1 miejsce
Emriogeneza somatyczna u kaktusa z rodzaju Astrophytum
Dariusz Kulus
Katedra Roślin Ozdobnych i Warzywnych - Pracownia Biotechnologii
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Astrophytum asterias (Zucc.) Lem. jest jednym z najbardziej pożądanych i jednocześnie zagrożonych kaktusów na świecie. W jego ochronę Warto Więc włączyć techniki mikrorozmnażania. Embriogeneza somatyczna jest najefektywniejsza spośród metod multiplikacji i polega na tworzeniu zarodków somatycznych z komórek wegetatywnych. Pożywka, warunki świetlne oraz rodzaj eksplantatu mają kluczowy wpływ na jej wydajność. Auksyna 2,4-D (kwas 2,4-dichlorofenoksyoctowy) jest najczęściej stosowaną w indukcji embriogenezy. Celem badań było określenie wpływu stężenia 2,4-D i warunków świetlnych na wydajność embriogenezy somatycznej u Astrophytum asterias. Eksplantaty wtórne stanowiły fragmenty siewek uzyskanych in vitro. Nasiona sterylizowano w 70% etanolu (1-2 s) i 1,58% podchlorynie sodu (15 minut) oraz płukano trzykrotnie w sterylnej wodzie destylowanej. Następnie inokulowano je na zmodyfikowana pożywkę ½MSO o zredukowanej (do 20 g·dm-3) zawartości sacharozy (pH 5,7 - przed autoklawowaniem). Wszystkie kultury in vitro inkubowano w pokoju wzrostowym (24±2°C, 16-godzinny fotoperiod, natężenie światła: 24,3 µM·m-2·s-1) Po 14 dniach z 70% nasion uzyskano siewki. Aby określić rolę auksyny w regeneracji zarodków somatycznych połówki zielonych siewek wyłożono w pokoju wzrostowym na zmodyfikowaną pożywkę MS z dodatkiem 0 (kontrola), 5, 7 i 10 mg·dm-3 2,4-D. W celu zweryfikowania wpływu warunków świetlnych połowa powtórzeń była inkubowana na świetle, a reszta w ciemności. Po 10 tygodniach trwania kultury wyizolowano, zliczono i zmierzono zregenerowane zarodki. Uzyskano je na wszystkich pożywkach. W obu warunkach świetlnych (głównie na drodze pośredniej). Optymalne stężenie 2,4-D wynosiło 7 mg·dm-3. Badania własne potwierdziły pozytywny wpływ 2,4-D i światła na liczbę eksplantatów tworzących struktury embrioidalne oraz na ilość regenerujących zarodków.

Prezentacja
2 miejsce
Endoreduplikacja w siewkach gatunków z rodziny Fabaceae
Agata Bator, Małgorzata Iwańska
Zakład Biologii Molekularnej i Cytometrii
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Agata Bator

Endoreduplikacja jest to zjawisko polegające na zwielokrotnieniu zawartości DNA z pominięciem mitozy. W wyniku tego procesu powstają endopoliploidalne komórki, które tworzą polisomatyczne organy. Proces ten jest powszechny u roślin okrytozalążkowych, jednakże intensywność samej endoreduplikacji jest zależna od rodziny, gatunku, cyklu życiowego i organu rośliny. Specyficzny wzór endopoliploidyzacji w określonych organach sugeruje, że proces ten jest częścią rozwoju roślin i jest niezbędny do różnicowania oraz specjalizacji poszczególnych komórek. Za pomocą cytometrii przepływowej określono udział komórek o różnej zawartości DNA u 12 gatunków z rodziny Fabaceae. Analizie poddano korzeń, hipokotyl i liścień w dwóch fazach rozwojowych: (I) rozłożonych liścieni (gatunki kiełkujące epigeicznie), bądź po ukazania się epikotylu nad powierzchnią gleby (gatunki kiełkujące hipogeicznie), (II) pojawienia się pierwszej pary liści. Określono procentowy udział jader z różną zawartością DNA oraz obliczono średnią ploidalność. Wszystkie badane gatunki okazały się polisomatyczne, jednakże liczba endocykli była organospecyficzna. Najwyższą zawartość DNA zaobserwowano w liścieniu (4 endocykle - 64C); w organie tym odnotowano również u większości gatunków wzrost średniej ploidalności wraz z przejściem do drugiego stadium rozwojowego. W hipokotylu średnia ploidalność u 7 gatunków pozostała bez zmian, w korzeniu zaś nie zaobserwowano wyraźnego kierunku tej zależności. Wyniki badań pozwoliły także potwierdzić hipotezę, że liczba endocykli jest negatywnie skorelowana z wielkością genomu.

 

Małgorzata Iwańska

Polisomatyczność to obecność komórek o różnej zawartości DNA w danym organie lub tkance. Przyczyną tego zjawiska jest endoreduplikacja, czyli proces zwielokrotnienia zawartości DNA w jadrze, po którym nie następuje mitoza. Endoreduplikacja prowadzi do powstania endopoliploidalnych jader, czyli takich, które zawierają więcej niż 4C DNA. Intensywność endoreduplikacji jest różna w zależności od organu. Przy użyciu cytometru przepływowego zbadano intensywność endoreduplikacji u 12 gatunków roślin wieloletnich z rodziny Fabaceae, należących do 3 podrodzin: Caesalpinioideae, Faboideae, Mimosoideae. Każdy z gatunków był badany w dwóch fazach: (I) zielonych liścieni dla gatunków kiełkujących epigeicznie lub epikotylu wzniesionego nad powierzchnię gleby dla gatunków kiełkujących hipogeicznie oraz (II) - pierwszego liścia. W każdej fazie analizie metrycznej poddano korzeń, łodygę i liścień lub pierwszy liść. We wszystkich próbach stwierdzono obecność jąder 2C i 4C. Najwyższy poziom endoploidalności zaobserwowano w liścieniach Lupinus polyphyllus w obu fazach rozwojowych oraz w II fazie u Acacia smallii (32C). Natomiast najniższą brednią endoploidalność wystąpiła u Cassia artemisioides. Istotny spadek ploidalności w czasie rozwoju zaobserwowano w hipokotylu u prawie wszystkich badanych gatunków w II fazie (wyjątek stanowił Lupinus polyphyllus). W przypadku korzenia tylko u 4 gatunków zaobserwowano spadek ploidalności w II fazie. W liścieniu u 4 gatunków w II fazie nastąpił wzrost ploidalności.

Prezentacja
3 miejsce
Streszczenie

Przebieg fermentacji alkoholowej Z udziałem drożdży Saccharomyces cerevisiae jest uzależniony od dostępności wielu związków biogennych. Źródło przyswajalnego azotu jest niezbędne nie tylko do uzyskania właściwej biomasy komórek, ale determinuje również ich aktywność metaboliczną oraz wywiera wpływ na skład lotnych produktów ubocznych fermentacji, decydujących o cechach sensorycznych spirytusu i napojów alkoholowych. Celem badań było określenie azotu aminowego i amonowego na przebieg i wydajność fermentacji oraz jakość destylatów. Modelowe podłoża na bazie glukozy 17% wzbogacano o azotu w formie aminowej (ekstrakt drożdżowy) oraz mieszaninę soli amonowych (NH4)2SO4 i (NH4)2HPO4 w różnych proporcjach. Oceniano uzyskane stężenie etanolu, produktywność i wydajność fermentacji, ekstrakt pozorny i rzeczywisty. Skład lotnych produktów ubocznych fermentacji w destylatach badano metodą kapilarnej chromatografii gazowej na urządzeniu Hewlett Packard serii 6890 z wysokopolarną kolumną Chrompack CP-Wax 57CB o długości 50 m i średnicy 0,32 mm. Stwierdzono, że niezależnie od zastosowanej dawki wzbogacenie podłoża w źródło azotu aminowego pozwala na uzyskanie najwyższego stężenia etanolu (9,9% v/v) oraz maksymalnej wydajności etanolu na poziomie 58,24 LEtOH/100 kg glukozy. Jednocześnie zaobserwowano wzrost produktywności fermentacji w poszczególnych fazach. Zamiana formy aplikowanego azotu z aminowej na wyłącznie amonową spowodowała istotny spadek stężenia etanolu o ok. 4,5% v/v i pogorszenie pozostałych wskaźników procesu. W zależności od zastosowanej formy azotu oraz dodatków mineralnych, stwierdzono istotne różnice w stężeniach lotnych produktów ubocznych fermentacji, w szczególności alkoholi wyższych (fuzlowych), aldehydu octowego oraz octanu etylu.

Prezentacja
1 miejsce
Streszczenie

Życica trwała (Lolium perenne) jest trawą o dużym znaczeniu gospodarczym w Polsce. Jednakże istotnym problemem podczas jej uprawy są choroby grzybowe, wywoływane m.in. przez Fusarium spp. Ich szkodliwość może być ograniczana dzięki wykorzystaniu naturalnych układów symbiotycznych, jakie zawiązuje życica trwała z endofitem Neotyphodium lolii. Symbiont może stymulować wzrost i rozwój trawy, a także zwiększać odporność na biotyczne i abiotyczne czynniki stresowe. Celem przeprowadzonych badań była identyfikacja N. lolii w kolekcji ekotypów życicy trwałej, za pomocą metody molekularnej oraz określenie wpływu symbionta na indukowanie w roślinie specyficznych mechanizmów obronnych, do których zalicza się produkcję litycznych enzymów białkowych z grupy l,3-β-glukanaz oraz chitynaz. Detekcję grzybni endofita przeprowadzono w oparciu o metodę PCR. Do izolacji DNA wykorzystano DNEasy Plant Mini Kit QIAGEN. W warunkach wazonowych oznaczano zawartość chitynaz i glukanaz w roślinach zasiedlonych (E+) i niezasiedlonych (E-) przez endofita, w odstępach 0, 1, 2, 3, 4 i 5 dni od zainfekowania przez Fusarium poae. Enzymy ekstrahowano buforem octanowym. Aktywność enzymatyczną oznaczono metodą reakcji z kwasem DNS, po uprzedniej inkubacji uzyskanych ekstraktów z zawiesiną koloidalnej chityny i roztworem larminaryny. Zasiedlenie badanej kolekcji ekotypów kształtowało się na średnim poziomie. Obecność endofita miała wpływ na podwyższoną zawartość zarówno chitynaz, jak i glukanaz w życicy trwałej. Ich zawartość była wyższa w kombinacjach E+ także po infekcji przez F. poae. Zawartość enzymów wzrastała w początkowym okresie, a następnie nieznacznie malała. Uzyskane wyniki wskazują na istotną rolę enzymów litycznych w mechanizmie wyższej odpomości roślin z endofitem N. lolii na porażenie przez patogeny (F. poae).

Plakat
1 miejsce
Wpływ AgNO3 na transformację genetyczną gorczycy białej (Sinapis alba L.) odmiany Nakielska za pomocą Agrobacterium tumefaciens
Radosław Szarpatowski
Zakład Fizjologii i Podstaw Biotechnologii Roślin
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Gorczyca biała jest jednoroczną, jarą rośliną oleistą należącą do rodziny Brassicaceae. Główną częścią użytkową Sinapis alba są nasiona bogate w tłuszcz i białko o bardzo korzystnym składzie aminokwasowym. Do podstawowych związków limitujących ich wykorzystanie w przemyśle spożywczym i paszowym należą glukozynolany i kwas erukowy. Ze względu na wysoką samoniezgodność gorczycy białej uzyskanie nowych odmian tradycyjnymi metodami hodowli jest czasochłonne. Wykorzystanie nowoczesnych technik biotechnologii takich jak transformacja genetyczna może znacząco przyspieszyć postęp hodowlany S. alba. Tymczasem gorczyca biała należy do gatunków trudno regenerujących w kulturach in vitro. Celem doświadczenia było określenie optymalnej dawki azotanu srebra, inhibitora percepcji etylenu, do udoskonalenia potencjału regeneracyjnego transformowanych eksplantatów. Nasiona gorczycy białej odmiany ‘Nakielska’ poddano dwustopniowej sterylizacji i inokulowano na agarową pożywkę MS. Z 9-dniowych siewek izolowano 0,5-1 cm segmenty hypokotylowe, które inkubowano w zawiesinie Agrobacterium tumefaciens o wartości OD600=0,3 przez 30 minut. 24-godzinną kokulturę prowadzono na pożywce regeneracyjnej zawierającej 0,1 mg·L-1 NAA i 1,0 mg·L-1 BAP. Następnie eksplantaty przenoszono na świeżą pożywkę uzupełnioną o antybiotyki i jedno z pięciu stężeń azotanu srebra: 0, 30, 60, 90 lub 120 µM. Najniższą liczbę hypokotyli regenerujących pędy uzyskano na pożywce z 0 i 60 µM AgNO3 (po 5%). Dla 30, 90 i 120 µM azotanu srebra procent eksplantatów tworzących pędy był najwyższy i wyniósł odpowiednio 15%, 15% i 25%. Na podstawie obserwacji z wykorzystaniem mikroskopu fluorescencyjnego stwierdzono ekspresję GFP u 1 spośród 41 otrzymanych pędów. Dodatek 120 μM azotanu srebra do pożywki regeneracyjno-selekcyjnej był optymalny w procesie transformacji.

Plakat
2 miejsce
Ocena stanu mikrobiologicznego powietrza w centrum Bydgoszczy i dzielnicy Fordon
Agnieszka Dzięgiel
Zakład Mikrobiologii
Uniwersytet Kazimierza Wielkiego
Streszczenie

Powietrze nie jest naturalnym środowiskiem bytowania drobnoustrojów. Jest ono jedynie miejscem ich okresowego przebywania i ośrodkiem umożliwiającym przemieszanie się. Mimo to, mikroflora jest w nim nieustannie obecna. Drobnoustroje dostają się do powietrza z gleby, z wydzielin zwierząt, wód płynących i stojących oraz z górnych dróg oddechowych człowieka. Celem pracy była ilościowa i jakościowa ocena stanu mikrobiologicznego powietrza w centrum Bydgoszczy oraz w dzielnicy Fordon. Badania obejmowały oznaczenie ogólnej liczby bakterii heterotroficznych, gronkowców, bakterii z rodziny Enterobacteriaceae, bakterii z rodzaju Escherichia coli, Pseudomonas fluorescens, promieniowców oraz grzybów pleśniowych. Poboru prób dokonywano w cyklu sezonowym za pomocą dwóch metod badawczych: sedymentacyjnej i zderzeniowej. Po izolacji szczepów bakteryjnych określono ich morfologię oraz oporność na wybrane antybiotyki. Badania mikrobiologiczne wykazały, że wśród mikroflory powietrza najliczniej występowały bakterie heterotroficzne, nieco mniej liczną grupą stanowiły grzyby pleśniowe, zaś bakterie z rodziny Enterobacteriaceae i bakterie z rodzaju Escherichia coli nieliczne wśród mikroflory. Najwięcej drobnoustrojów stwierdzono w centrum Bydgoszczy przy ulicy Gdańskiej. Wśród grzybów pleśniowych dominowały grzyby z rodzaju Cladosporium z Dematiaceae (78%), Alternaria (7%), Fusarium (9%), Penicillium (4%) i inne (2%).

Plakat
3 miejsce
Cytometryczne badanie endoreduplikacji w siewkach jednorocznych gatunków z rodziny Fabaceae
Agata Bator
Zakład Biologii Molekularnej i Cytometrii
Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy
Streszczenie

Endoreduplikacja jest to zjawisko polegające na zwielokrotnieniu zawartości DNA z pominięciem mitozy. W wyniku tego procesu powstają endopoliploidalne komórki, które tworzą polisomatyczne organy. Proces ten jest powszechny u roślin okrytozalążkowych, jednakże intensywność samej endoreduplikacji jest zależna od rodziny, gatunku, cyklu życiowego i organu rośliny. Specyficzny wzór endopoliploidyzacji w określonych organach sugeruje, że proces ten jest częścią rozwoju roślin i jest niezbędny do różnicowania oraz specjalizacji poszczególnych komórek. Za pomocą cytometrii przepływowej określono udział komórek o różnej zawartości DNA u 12 gatunków z rodziny Fabaceae. Analizie poddano korzeń, hipokotyl i liścień w dwóch fazach rozwojowych: (I) rozłożonych liścieni (gatunki kiełkujące epigeicznie), bądź po ukazania się epikotylu nad powierzchnią gleby (gatunki kiełkujące hipogeicznie), (II) pojawienia się pierwszej pary liści. Określono procentowy udział jader z różną zawartością DNA oraz obliczono średnią ploidalność. Wszystkie badane gatunki okazały się polisomatyczne, jednakże liczba endocykli była organospecyficzna. Najwyższą zawartość DNA zaobserwowano w liścieniu (4 endocykle - 64C); w organie tym odnotowano również u większości gatunków wzrost średniej ploidalności wraz z przejściem do drugiego stadium rozwojowego. W hipokotylu średnia ploidalność u 7 gatunków pozostała bez zmian, w korzeniu zaś nie zaobserwowano wyraźnego kierunku tej zależności. Wyniki badań pozwoliły także potwierdzić hipotezę, że liczba endocykli jest negatywnie skorelowana z wielkością genomu.

Plakat
  • 9.30 Uroczyste otwarcie
  • 9.40 Sesja l
    • KULUS DARIUSZ (KATEDRA ROŚLIN OZDOBNYCH I WARZYWNYCH, UTP) - Embriogeneza somatyczna u kaktusa z rodzaju Astrophytum
    • SZUŁCZEWSKA ALEKSANDRA (ZAKŁAD BIOCHEMII I BIOLOGII KOMÓRKI, UKW) - Próba izolacji i analizy występowania krążących kompleksów immunologicznych w mleku krowim.
    • ZAWADZKA KATARZYNA (KATEDRA FITOPATOLOGII I MYKOLOGII MOLEKULARNEJ, UTP) - Analiza molekularna ziarna pszenicy ozimej (Triticum aestivum L.) inokulowanej izolatami Fusarium culmorum chronionej zróznicowanymi dawkami fungicydów, pod kątem obecności genów warunkujących tworzenie mikotoksyn.
    • KOCZWARA KATARZYNA (KATEDRA FITOPATOLOGII l MIKOLOGII MOLEKULARNEJ, UTP) - Wykorzystanie metody PCR do identyfikacji endofita Neotyphodium Lolii oraz jego wpływ na indukcję specyficznych mechanizmów obronnych w roślinie.
    • WOJCIECHOWSKA JOANNA (KATEDRA ROŚLIN OZDOBNYCH I WARZYWNYCH, UTP) - Stabilność genetyczna w mikrorozmnażaniu chryzantemy wielkokwiatowej.
  • 11.00 Przerwa na kawę
  • 11.20 Sesja II
    • DALECKA KAROLINA (KATEDRA GENETYKI I PODSTAW HODOWLI ZWIERZĄT, UTP) - Polimorfízm genu białka prionowego owiec.
    • STOJAK SYLWIALEWIŃSKI PAWEŁ (KATEDRA GENETYKI I BIOTECHNOLOGII ROŚLIN, UTP) - Zastosowanie techniki RAPD w identyfikacji genotypów Capsicum spp.
    • BATOR AGATA, IWAŃSKA MAŁGORZATA (KATEDRA GENETYKI I BIOTECHNOLOGII ROŚLIN, UTP) - Endoreduplíkacja w siewkach gatunków z rodziny Fabaceae.
    • GÓRSKA BEATA (ZAKŁAD BIOTECHNOLOGII, UKW) - Wpływ zastosowania różnych form azotu oraz pożywek mineralnych na przebieg i wydajność fermentacji alkoholowej oraz skład lotnych produktów ubocznych.
    • SAMEK KAMILA (KATEDRA BIOTECHNOLOGII ZWIERZĄT, UTP) - Liczba komórek blastodermalnych wskaźnikiem wczesnego rozwoju embrionalnego ptaków.
    • SZARPATOWSKl RADOSŁAW (KATEDRA FIZJOLOGII 1 PODSTAW BIOTECHNOLOGII ROŚLIN, UTP) - Wpływ AgNO3 na transformację genetyczną gorczycy białej (Sinapis alba L.) odmiany 'Nakielska' za pomocą Agrobacterium tumefaciens.
  • 12.20 Przerwa - poczęstunek
  • 12:35 Sesja plakatowa, glosowanie na najlepszą prezentację i najlepszy plakat
  • 13:15 Ogłoszenie wyników konkursu i wręczenie nagród